آخرین قاب زمین

شرح

دخمه فقط یه تپه‌ی خاموش نیست؛ اطرافش بناهایی‌ست که برای آخرین خداحافظی ساخته شده‌اند. جاهایی برای مکث، برای سکوت و برای پذیرفتن رفتن.عجیبه… حتی این بناها که دور از شهر بودن، اونقدر با دقت، معنا و زیبایی ساخته شدن که نور خورشید در ساعت مشخصی امتدادش رو روی دیوارها پهن میکنه و قاب میسازه؛ قابی که بعضی توریست‌ها، دقیقاً برای همون لحظه می‌آیند. می‌ایستند، صبر می‌کنند و تصویر را شکار می‌کنند و من هر بار اینجا بیشتر از زیبایی معماری، به یه چیز فکر می‌کنم: چرا چشم غریبه‌ها این‌قدر زودتر از ما به ارزش این نشانه‌ها باز می‌شود؟ چرا برای دیدن معنا باید از مرزها عبور کنیم ولی از کنار تاریخِ بغلمان بی‌صدا رد می‌شویم؟این بنا نه فقط جای وداع با مردگان، که آینه‌ای‌ست برای زنده‌ها؛ برای اینکه بفهمیم چه چیزهایی را بی‌دلیل از زندگی‌مان حذف کرده‌ایم.روایت یزدگرد؛ مکثی برای دیدن آنچه در هیاهوی زندگی ساده از کنارش عبور می‌کنیم.