از دل مدرنیته تا دل تاریخ

شرح

بافت تاریخی یزد یه جوریه که آدم همون لحظه می‌فهمه این همه ترافیک و عجله‌ی زندگی رباتیک، تهش چی میشه.
می‌ایستی و فقط نگاه می‌کنی… سکوت پخش میشه توی تنت، آرامش میاد سراغت. بعد با خودت می‌گی: مگه هدف زندگی همین نیست؟ همین حسِ سبک بودن، همین لحظه‌ی آروم؟
تو این بافت، تاریخ فقط اسم نیست. یه جور زندگیه که هنوز ادامه داره. پس چرا ما هی می‌دوییم سمت آینده، وقتی این آرامش همین‌جا، همین الآن، قابل لمسـه؟
تو همین قاب هم حسش هست؛ توریست و کاشی‌ها کنار هم، انگار می‌گن «ببین، بیشتر از این عجله لازم نیست»