بادگیری در دل زندان

شرح

اگر به «زندان اسکندر» یزد برید اولین چیزی که توجهتون رو جلب می‌کنه، دیوارها یا نام زندان نیست؛ بلکه بادگیرها هستند. هر طرف رو که نگاه کنید، بادگیرهایی قد کشیدن که قاب‌هایی زیبا از تلفیق آسمان و خاک ساخته‌اند. اون‌قدر دلنشین و حساب‌شده که ناخودآگاه از خودتون می‌پرسید: مگه می‌شه جایی با این همه ظرافت و این همه تدبیر برای باد و نور، یک زندان بوده باشد؟ و همین‌جا پای یک روایت قدیمی به میان میاد. این بنا در اصل «مدرسه ضیائیه» بوده؛ جایی برای درس، فکر و گفت‌وگو. اما حافظ، وقتی در تبعید به یزد آمد و دلتنگ بزم‌های شاعرانه شیراز شد، در شعرش از اینجا با نام «زندان اسکندر» یاد کرد. نامی که اون‌قدر در ذهن‌ها موند که کم‌کم جای حقیقت رو گرفت. گاهی تاریخ نه با دیوارها بلکه با کلمه‌ها تغییر می‌کنه.و امروز باد هنوز در این بادگیرها می‌چرخه و آروم یادآوری می‌کنه که پشت هر نامی ممکنه روایتی عمیق‌تر پنهان باشه.
روایت یزدگرد؛ مکثی برای دیدن آنچه در هیاهوی روایت‌ها فراموش شده است.