قرار ناگفته در کوچه آشتی‌کنان

شرح

جالبه که خیلی از بهترین تصاویر یزدگرد اصلاً با برنامه و سناریو ثبت نشدن.گاهی فقط راه افتادم و رفتم سمت بافت تاریخی یزد، بی‌آنکه بدونم قراره چه چیزی ببینم. آن روز هم یک ظهر گرم و خلوت بود. کوچه‌ها آرام و ساکت بودند و حتی با خودم فکر می‌کردم اصلاً چرا امروز آمدم اینجا. تا اینکه صدایی از «کوچه آشتی‌کنان» توجهم رو جلب کرد. چند گردشگر بودند؛اما نه از آن گردشگرهای معمولی. استایل‌شون خاص بود و حضورشون در اون کوچهٔ تاریخی انگار خودش یک صحنهٔ آماده برای عکاسی بود. دلمو زدم به دریا و رفتم با تورلیدرشون صحبت کردم. خداروشکر پیج یزدگرد رو می‌شناختن و همون‌جا قبول کردن که همراهشون باشم و از حضورشون در یزد عکس و فیلم بگیرم. اتفاق جالب‌تر این بود که درست همون‌جا می‌خواستن یه عکس دسته‌جمعی بگیرن و من دقیقاً همون لحظه کنارشون ایستاده بودم. اون روز نه برنامه‌ای در کار بود نه تجهیزات عجیب‌وغریب. فقط یک دوربین معمولی و گوشی شیائومی من. اما همون تصاویر ساده برای همیشه موندن و خیلی‌ها یزدگرد رو با همون قاب‌ها شناختن. بعضی وقت‌ها واقعاً حس می‌کنم خدا خودش صحنه رو می‌چینه؛ آدم‌ها رو کنار هم میذاره و درست در لحظهٔ مناسب در و تخته رو با هم جور می‌کنه. شاید برای همینه که وقتی نیتت درست باشه لازم نیست دنبال رانت و ارتباط بگردی؛ گاهی کافیه فقط راه بیفتی و بذاری خدا کارگردانی کنه.
روایت یزدگرد؛ جست‌وجوی امضای خدا در هر فریم از زندگی.