آرامش در آغوش قلعه

شرح

تو دل این قلعه‌ی قدیمی، انگار زمان یه کم آهسته‌تر راه میره. دیوارهای خشتی، چندتا صندلی ساده، یه نور گرم که نرم افتاده روی فضا… همون اول یه حسی میاد سراغت که مدت‌هاست تو زندگی شلوغ امروز گمش کردیم؛ یه جور آرامش ساده.اینجا خبری از اینترنت نیست. گوشی هی صدا نمی‌کنه، نوتیفیکیشنی نیست که حواست رو بدزده. شب که میشه، چراغ‌های شهر هم نیستن که آسمون رو کمرنگ کنن. همه‌چیز ساده‌ست، ولی همین سادگی یه کاری می‌کنه که یهو می‌بینی چقدر دلت برای همچین لحظه‌ای تنگ شده بوده. شب‌ها میری روی پشت‌بوم می‌خوابی. آسمون پر از ستاره بالای سرت باز میشه، انگار یه پتو بزرگ کشیدن روی دنیا. چند دقیقه فقط نگاه می‌کنی… بعد چشم‌هاتو می‌بندی و تازه می‌فهمی چقدر خسته‌ای. نه از کار، از اون سرعتی که تو زندگی عادی هیچ‌وقت نمی‌ذاره آدم نفس بکشه.اینجا یه چیز ساده یادت میاد؛ اینکه آرامش اونقدرها هم دور نیست. گاهی فقط باید یه کم از شلوغی فاصله بگیری تا دوباره پیداش کنی.
روایت یزدگرد؛ روایت لحظه‌هایی که ساده‌ان، ولی خیلی زود می‌فهمی همونا از همه چیز باارزش‌ترن!