قاب فیروزه‌ای در حصار خاک

شرح

از پشت این دیوارهای خاکی و قدیمی که نگاه می‌کنی، یه قابِ تماشایی درست شده؛ انگار تاریخ خواسته خودش رو یه جور خاص به رخ بکشه. اون دور، مسجد با اون کاشی‌های فیروزه‌ای که زیر نورِ یزد می‌درخشن، جوری بین دیوارها و بادگیرها جا گرفته که انگار قرن‌هاست همین‌جا منتظرِ نگاهِ ما بوده. اون بالا، مناره‌ها تا نزدیکیِ آسمون رفتن و انگار دارن با ابرها حرف می‌زنن، در حالی که ما پایین، غرقِ هیاهوی روزمره شدیم. وقتی این‌جوری به بنا نگاه می‌کنی، تازه یادت میاد که چقدر قشنگ می‌شه با چند تا آجر و کمی کاشی، یه جای امن برای روح ساخت. این صحنه فقط یه عکسِ قشنگ نیست؛ یه جور دعوتِ صمیمیه برای اینکه یه‌لحظه بایستیم، سرمون رو بالا بگیریم و یادمون بیاد که این ریشه‌ها و این بناها، شناسنامه‌ی زنده‌ی ما هستن و اگه یه روزی حواسمون بهشون نباشه، یه بخش بزرگی از خودمون رو گم کردیم.