وقتی زمین و آسمان دست به دست هم میدن

شرح

مشغول عکاسی تو هتل تاریخی شاه‌ابوالقاسم بودم. مدل آماده بود و همه‌چیز مثل خیلی از روزهای عکاسی، ساده و طبیعی جلو می‌رفت. داشتم کادرم رو می‌بستم که یهو دیدم دو تا توریست دقیقاً تو بهترین نقطه‌ی کادر حاضر شدن. همون لحظه ناخودآگاه لبخند زدم و تو دلم گفتم خدایا شکرت. انگار بعضی صحنه‌ها از قبل برای آدم چیده میشن. نه برنامه‌ای براش داری، نه حتی بهش فکر کردی، ولی یه‌دفعه همه‌چیز جوری کنار هم قرار می‌گیره که فقط باید دکمه‌ی شاتر رو بزنی تا از دستشون ندی. برای من این قاب فقط یه عکس نیست. بیشتر شبیه یه یادآوریه؛ این‌که حتی تو ساده‌ترین لحظه‌ها و ریزترین جزئیات هم میشه ردّ یه نظم و توجه رو دید.
روایت یزدگرد؛ جست‌وجوی امضای خدا در هر فریم از زندگی.